|
|
|
|
|
|
Functie: films monteren Klachten: angsten, paniekaanvallen, zenuwachtig, huilbuien, overprikkeld, moe, concentratieproblemen. Duur klachten: 2 jaar. Niet volwaardig gewerkt: 15 maanden, nog aan het opbouwen. Hoofdoorzaken: maatschappelijke druk; te weinig zelf-contact. Oplossing: gesprekken met psycholoog, haptonomie, lezen van
zelfhulpboeken, meditatie.
|
|
|
"Bij mij moest altijd alles extreem, groots
en meeslepend zijn. Het is natuurlijk heel stoer om een week naar Barcelona te
gaan, even terugkomen om de camera op te halen en dan weer te vertrekken naar
Zweden. Achteraf gezien was het ook een overload
aan impulsen. Je wordt constant uit jezelf getrokken, de hele dag. En daar moet
je je van bewust zijn anders verlies je het contact met jezelf. Ik probeerde vooral te voldoen aan alle
verwachtingen. Ik zorgde dat alles om me heen rustig was, net een soort
computerspelletje, dat er niks gaat piepen om me heen. Zorgen dat ik goed eet,
dat mijn vrienden blij zijn, dat ik af toe naar mijn moeder ga, dat mijn werk
goed gaat. Maar ik heb er nooit bij stil gestaan dat je ook goed voor jezelf
moet zorgen. Ik heb nooit mijn eigen gebruiksaanwijzing
gelezen, dat word je ook nergens geleerd. Ik heb iets van mezelf gemaakt… een
kunstmatige manier om er voor te zorgen dat mijn leven goed gaat. Een
overlevingsstrategie. Ik ben daarin heel ver van mezelf af gaan staan. Ik had
vaak hoofdpijn maar ik bestede daar geen aandacht aan. Hoe ik me ook voelde,
dat is dan jammer voor je. Ik negeerde mezelf en ben volledig over mijn grenzen
heengegaan. Dit had tot gevolg dat ik op een gegeven
moment het gevoel had dat ik mijn bestaan niet aankon. Ik had echt een soort
existentiële crisis. Het lukte me niet om gewoon te zijn. Ik was constant aan
het vluchten voor mezelf. Ik probeer nu dichter bij mezelf te blijven. Te luisteren naar mezelf en de juiste dingen te dingen te voeden. Het enige wat je eigenlijk hoeft te doen, is herinneren wie je werkelijk bent. En ik heb er alles aan gedaan om te vergeten wie ik werkelijk ben. Dat zie ik als de kern van mijn vastlopen. Niet willen weten wie je werkelijk bent."
|
|
|
|
|
|
